Pokora! To niemodne dzisiaj słowo i często wyśmiewana postawa, staje w centrum Liturgii Słowa. Czym ona jest? Uniżeniem, służalczością, słabością, czy jakimś inny postępowaniem, poprzez które możemy poddać się wpływowi drugiego człowieka. Katechizm nazywa pokorę cnotą. Jak możemy zatem rozumieć jej znaczenie i czy chcemy naprawdę być ludźmi pokornymi? Dzisiejsza Ewangelia wzywa nas do stawania się tymi, którzy swoje miejsce będą gotowi określić miarą miłości, a nie tym co im się sprawiedliwie należy. Tylko taka postawa może kształtować w nas cnotę pokorę. Dzięki niej będziemy w stanie na wzór naszego Pana i Mistrza iść drogą posłuszeństwa, wsłuchując się w słowa naszego Ojca w Niebie. Jest to droga samego Jezusa, po której każdego z nas chce prowadzić indywidualnie. Czy jestem gotowy pójść nią za Jezusem stając się pokornym sługą?
ks. Maciej Czapliński