Drodzy Parafianie,
W związku ze zbliżającym się wydarzeniem wprowadzenia relikwii św. Andrzeja Boboli do naszej parafii i przyjęciem Go jako orędownika i patrona, pragniemy przybliżyć Jego postać oraz wskazać na najważniejsze wydarzenia Jego życia.
Kalendarium życia
• Prawdopodobnie urodził się 30 listopada 1591 roku w Strachocinie, k. Sanoka. Pochodził ze szlacheckiego rodu, osiadłego w Małopolsce, pieczętującego się herbem Leliwa. Jego ojciec był dzierżawcą sołectwa strachocińskiego, wchodzącego w skład dóbr królewskich.
• W latach 1606–1611 uczęszczał do kolegium jezuitów w Braniewie, a następnie 31 lipca 1611 roku wstąpił do zakonu jezuitów w Wilnie, gdzie odbył nowicjat. Jego mistrzem i spowiednikiem w tym czasie był ks. Wawrzyniec Bartilius, filozof i teolog, ceniony autor dzieł ascetycznych, którego nauczanie miało kluczowe znaczenie dla formacji duchowej i zakonnej przyszłego męczennika.
• 12 marca 1622 roku otrzymał święcenia kapłańskie.
• Przez rok był rektorem kościoła w Nieświeżu. W tym czasie, jako wierny i gorący czciciel Matki Bożej, wspólnie z księciem Albrychtem Stanisławem Radziwiłłem dążył do uroczystego uznania Matki Bożej Królową Polski przez władcę Polski w formie ślubowania.
• W latach 1624–1630 był kaznodzieją i spowiednikiem w kościele św. Kazimierza w Wilnie. Pełnił również funkcje rektora oraz doradcy prepozyta.
• W dniu 2 czerwca 1630 roku we wspomnianym wileńskim kościele złożył wieczyste śluby zakonne.
• Posługę kapłańską pełnił w Bobrujsku, Płocku, Warszawie, Łomży i Wilnie.
• Od 1652 roku terenem jego działalności misyjnej był obszar pomiędzy Pińskiem a Janowem Poleskim.
• Oddał swoje życie za wiarę katolicką w święto Wniebowstąpienia Pańskiego — 16 maja 1657 roku w Janowie Poleskim. Został brutalnie zamordowany przez kozaków, którzy stosując okrutne tortury próbowali zmusić o. Bobolę do wyrzeczenia się wiary katolickiej.
• Watykańska Kongregacja ds. Świętych Obrzędów i Ceremonii stwierdziła, że w historii Kościoła nie zanotowano męczeństwa równie okrutnego.
• Beatyfikowany 30 października 1853 roku przez papieża Piusa IX.
• Kanonizowany 17 kwietnia 1938 roku, w pierwszy dzień świąt Wielkanocnych, przez papieża Piusa XI.
• Z okazji 300-letniej rocznicy śmierci św. Andrzeja Boboli dnia 16 maja 1957 roku papież Pius XII wydał encyklikę Invicti Athletæ Christi (Niezwyciężony bohater Chrystusowy), wychwalającą cnoty tego wielkiego męczennika.
Niezłomny obrońca świętego Kościoła katolickiego
Polesie i sama Pińszczyzna były obszarami, na których przeważali prawosławni. To oni nazwali św. Andrzeja Bobolę duszochwatem, czyli łowcą dusz, gdyż — pod wpływem jego nauk — wielu prawosławnych nawróciło się na katolicyzm.
• Pracę na Polesiu rozpoczął w 1652 roku. Według świadectw biskupa kijowskiego oraz jezuity, o. Kotowicza, ojciec Bobola wybierał się na misję w przekonaniu, że tę działalność przypłaci życiem.
• Pod wpływem jego nauk nawracały się nie tylko pojedyncze osoby, ale i całe prawosławne wioski wraz z ich duszpasterzami.
• Praca misyjna była bardzo trudna. Porozumienie, czyli Unia Brzeska zawarta w 1596 roku pomiędzy Kościołem katolickim i Cerkwią prawosławną w Brześciu, spotkało się ze sprzeciwem wyznawców prawosławia.
• Nieraz ze wstrętem i okrzykiem: Lach! Lach! uciekali od niego schizmatycy. Wtedy zbliżał się do dzieci, gromadził je wokół siebie, nauczał i rozpalał młode serca miłością do Boga i prawdziwej wiary. Niejednokrotnie wchodził do cerkwi i tam z gorliwością pouczał lud o świętym Kościele katolickim. Nie usuwał się też od dysput z popami, udowadniając jasno i dobitnie błędy i fałsz herezji.
Wierny czciciel Matki Bożej
• Święty Andrzej Bobola odznaczał się szczególnym nabożeństwem do Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie i do Maryi, którą jeszcze w swojej młodości obrał za Matkę i Opiekunkę. Wtedy też obiecał szerzyć Jej cześć. To Jej przypisywał swoje powodzenie w pracach apostolskich. Za każdym razem, gdy udało mu się kogoś nawrócić na wiarę katolicką, mówił: Maryja to sprawiła! Ta maryjna pobożność stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych rysów duchowej sylwetki Świętego.
• W 1656 roku przebywając we Lwowie przed tamtejszym wizerunkiem Matki Bożej Łaskawej, Święty ponowił swoje osobiste zawierzenie i gotowość oddania życia za wiarę. Współcześni historycy i biografowie wskazują ten moment jako kluczowe duchowe przygotowanie Świętego do męczeńskiej śmierci, która nastąpiła zaledwie rok później (16 maja 1657 roku).
• Jako jezuita i człowiek ówczesnej epoki mocno wspierał ideę zawierzenia Rzeczypospolitej Matce Bożej jako Królowej Polski. Według tradycji uważany jest za autora tekstu Ślubów Lwowskich złożonych przez króla Jana Kazimierza w dniu 1 kwietnia 1656 roku w katedrze lwowskiej przed cudownym obrazem Matki Bożej Łaskawej, a ponowionych przez Episkopat Polski w 1956 roku.
• Szczególna relacja jaka łączyła św. Andrzeja Bobolę z Matką Bożą Łaskawą, ponownie zaowocowała już po śmierci Świętego. W obliczu zagrożenia ze strony bolszewickich hord w 1920 roku, z inicjatywy metropolity warszawskiego ks. Kard. A. Kakowskiego rozpoczęto nabożeństwo błagalne za wstawiennictwem bł. Andrzeja Boboli i bł. Władysława z Gielniowa. Cała Warszawa, podjęła nowennę, w czasie której modlono się przed wystawionym Najświętszym Sakramentem oraz obrazem Matki Bożej Łaskawej. W ostatnim dniu modlitw wojska polskie stawiły ostateczny opór śmiertelnemu wrogowi. Zwycięstwo to było aktem łaski Matki Bożej Królowej Polski, wybłaganym dla naszej Ojczyzny przez św. Andrzeja Bobolę.
Duchowość świętego Andrzeja Boboli
• Świętość Andrzeja Boboli była owocem pokornej, gorliwej i wiernej współpracy z łaską. Święty nie był doskonały od początku – miał trudny, impulsywny i nieznośny dla współbraci charakter, ale pozwolił Bogu kształtować swoje serce. W wyniku konsekwentnej pracy nad sobą wyrobił w sobie cnoty cierpliwości i pokory. Jest przykładem tego, że świętość rodzi się z codziennej wierności.
Oto cechy duchowości Świętego, które dla nas winny być przykładem:
• Bezgraniczne zaufanie i oddanie Bogu. W myśl zasady duchowości ignacjańskiej Ad maiorem Dei gloriam, Święty w każdej sytuacji nie szukał siebie, lecz tego, co prowadziło do większej chwały Bożej.
• Miłość do Eucharystii. Codzienna Msza święta i adoracja były źródłem jego siły. Z Eucharystii czerpał moc do swojej trudnej posługi. Z pasją pobudzał w młodych sercach kult Eucharystii.
• Miłość do Kościoła. Jako jezuita z wielką gorliwością służył Kościołowi katolickiemu i pozostawał wierny jego nauce aż do męczeńskiej śmierci.
• Miłość do Matki Bożej. Był wielkim czcicielem Matki Bożej. Jeszcze w dzieciństwie obiecał szerzyć Jej kult, obierając Ją sobie za Matkę i Opiekunkę. To Jej oddawał swoją pracę apostolską.
• Modlitwa. Dla Świętego modlitwa była spotkaniem z Bogiem, które kształtowało jego serce i umacniało w chwilach prób.
• Pokora. Nie szukał zaszczytów ani uznania. Chciał jedynie wiernie wypełniać powierzoną misję. Nosił w sercu mądrość św. Bernarda, który głosił, że: odbudowa duchowa nie może dźwigać się inaczej, jak na mocnych fundamentach pokory.
• Gorliwość apostolska. Nie ustawał w głoszeniu Ewangelii, nie szczędził zdrowia ani sił. Odwiedzał wsie i miasteczka, nauczał, spowiadał i prowadził ludzi do Boga.
• Wierność i odwaga w wyznawaniu wiary. Nie lękał się trudności i prześladowań. Głosił Ewangelię tam, gdzie inni bali się iść. Nie wyrzekł się Chrystusa nawet za cenę życia. Wspierał prześladowanych rodaków za wiarę katolicką i tych, którzy byli bliscy zwątpienia z powodu ucisku.
• Wytrwałość. Nie zniechęcał się trudnościami i niepowodzeniami. Wiedział, że owoce pracy apostolskiej dojrzewają cierpliwie.
• Troska o jedność. Pragnął prowadzić ludzi do pojednania z Bogiem i między sobą. Służył Kościołowi poprzez pokojowe i pełne miłości nawracanie prawosławnych i niewierzących na wiarę katolicką.
• Miłość do Ojczyzny. Służąc Bogu, służył także Ojczyźnie, do której miłość była elementem tożsamości.
• Świętość codzienności. Nie dokonał wielkich rzeczy dzięki niezwykłym, wrodzonym talentom, lecz dzięki codziennej wierności Bogu i sumiennej
pracy nad sobą. Jego życie przypomina, że świętość rodzi się z modlitwy, dobrze wypełnionych obowiązków stanu i odwagi w dawaniu świadectwa.
Święty Andrzej Bobola własnymi słowami
• Święty Andrzej Bobola nie był teologiem i nie zostawił po sobie wielkich dzieł teologicznych. Był gorliwym misjonarzem, który całym swoim życiem głosił Ewangelię. Jego „słowem” były przebyte drogi misyjne, konfesjonał, ambona, spotkania z ludźmi i wierność aż do męczeńskiej śmierci.
• Prawdę swojej wiary potwierdził ofiarą swojego życia, które stało się najpiękniejszym kazaniem.
• Oto nieliczne, ale obdarzone niezwykłym przesłaniem wypowiedzi Świętego:
• Ja, Andrzej Bobola, ślubuję Bogu Wszechmogącemu wieczne ubóstwo, czystość i posłuszeństwo według zasad Towarzystwa Jezusowego oraz szczególne posłuszeństwo Ojcu Świętemu w sprawach misji (Akt uroczystej profesji zakonnej z 2 czerwca 1630 roku).
• Jestem kapłanem katolickim. W wierze katolickiej się urodziłem i w tej wierze chcę umrzeć. Moja wiara jest prawdziwa i prowadzi do zbawienia (słowa Świętego wypowiedziane w czasie tortur i męczeńskiej śmierci, gdy żądano od Niego wyrzeczenia się wiary katolickiej).
• Nawróćcie się (słowa Świętego wypowiedziane do Jego oprawców w czasie męki).